เดอะดวง, the duang, เรื่องมีอยู่ว่า, undomag.com, undomagazine, undomag

วีระชัย ดวงพลา หรือที่คอการ์ตูนรู้จักในนาม “เดอะ ดวง (The Duang)” นักเขียนการ์ตูนแนวหน้าของไทย มีสไตล์ลายเส้นการ์ตูนที่ไม่เหมือนใคร ถ่ายทอดเรื่องราวตลกร้ายผ่านตัวการ์ตูน วันนี้พวกเรา UNDO MAGAZINE มีโอกาสได้สัมภาษณ์เดอะดวงถึงบ้านด้วยบรรยากาศสนุกสนาน และได้แง่คิดดีๆจากนักวาดการ์ตูนคนนี้

ทำไมถึงเลือกที่จะวาดการ์ตูน
ตอนเด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูน พวกขายหัวเราะ และอีกส่วนหนึ่งมาจากเห็นคุณพ่อ (เรืองศักดิ์ ดวงพลา นักเขียนการ์ตูน) เขียนการ์ตูนด้วย พอเห็นบ่อยๆ ดูบ่อยๆ ก็ชอบ ซึ่งตอนนั้นก็ไม่รู้ว่า สิ่งที่เราทำอยู่มันเรียกว่า การ์ตูน เราแค่ทำตามที่พ่อทำแล้วสนุกดี แม่บอกว่า ตอนเด็กผมเป็นคนไม่นิ่ง แต่พอได้จับดินสอแล้วมันนิ่งกว่า เขียนการ์ตูนได้ทั้งวัน

ด้วยผลงานมากมายของเดอะดวง มีเล่มไหนที่อยากจะแนะนำให้อ่าน
ชอบแนวสะใจ – Shockolate จะได้เห็นงานครั้งแรกที่ผมเขียนเลย ชอบอ่านสนุกไ่ม่ต้องเครียด – เรื่องมีอยู่ว่า อันนี้ได้รางวัลที่ญี่ปุ่นมาด้วย ถ้าอยากอ่านชีวประวัติผมแบบแนวการ์ตูน ให้อ่าน Remember The Duang

เดอะดวง, the duang, เรื่องมีอยู่ว่า, undomag.com, undomagazine, undomag

ผลงานของเรามีสร้างชื่อมากที่สุด
Shockolate

ผลงานล่าสุดของเดอะดวง
จะมีเดือนตุลาฯนี้ “เรื่องมีอยู่ว่า เล่ม 3” เล่มนี้ชื่อตอนว่า “ว่าด้วยความรัก” เป็นเรื่องราวความรักหลากหลายแนว และก็ “Innocent เล่ม 2” ทุกคนถามหามาปีหนึ่งแล้ว และเล่มสุดท้ายเป็นเรื่อง “My Inspiration เล่ม 2” โดยเล่มแรกเพิ่งได้รางวัล Seven Book Awards

แนวการ์ตูนในแบบฉบับของเดอะดวง ที่ชอบวาดเป็นพิเศษ
จริงๆก็เขียนมาทุกแนว แต่แนวที่เขียนแล้วชอบที่สุด คือ แนวตลกร้าย แบบจิกกัดสังคม แนวประชดประชัน มันคือแนวทางแรกที่ผมเขียนการ์ตูน คือ เรื่อง Shockolate พอเขียนเสร็จ มีคำวิจารณ์ออกมาทั้งสองฝั่ง ทั้งดีและไม่ดี ฝั่งไม่ดีก็ด่าเราเลย เพราะการ์ตูนเนื้อหารุนแรง แต่เราก็สนุกมาก เพราะตอนที่เขียนเรื่องช็อกโกแลต ผมไม่คำนึงถึงการตลาด ผมไม่รู้จักการตลาด รู้สึกแค่ว่า ก็จะทำ อยากทำ ทำยังไงก็ได้ให้คนรู้จักเดอะดวงมากที่สุดในครั้งแรกที่ผลงานออกไป พอทำไปเรื่อยๆ พ่อพูดเตือนว่า ต้องทำเพื่อสังคมบ้าง เลยพยายามเขียนออกมาทุกแนว ให้คนได้รับรู้ผลงานของเรา และไม่ยึดติดภาพลบเราด้วย ทุกวันนี้ที่ออกไปเล่มล่าสุด คือ หนังสือธรรมมะ

ทำไมฉีกแนวเป็นหนังสือธรรมมะ
ตอนแรกผมทำหนังสือให้มูลนิธิเด็กก่อน จากนั้นไปรับงานเขียนให้ขายหัวเราะ แฟนคลับส่วนใหญ่ก็ไม่เชื่อว่าผมจะทำ เพราะส่วนใหญ่จะเป็นแนวตลกร้าย พอมาเขียนหนังสือธรรมมะ ผมมองว่า เหมือนการได้ทำบุญ ได้บอกข้อคิดดีๆผ่านตัวการ์ตูน ทำให้คนอยากหยิบหนังสือธรรมมะมาอ่าน

“…คิดว่าตัวเองเก่งมาก เก่งกว่าทุกคน อีโก้จัด พอถูกปฏิเสธงาน ตอนนั้นเราคิดว่า งานเราดีแล้ว รับไม่ได้ ร้องไห้ฟูมฟาย จะเลิกเขียนการ์ตูน แต่มีคนให้กำลังใจเยอะทำให้เริ่มกลับมาเขียนใหม่ เริ่มเข้าใจว่า การทำงานมีทั้งคนชอบและคนไม่ชอบ ต้องยอมรับความคิดของคนอื่นด้วย ถึงจะไปได้ไกล มองอ่านตัวเองให้ขาด กล้าที่จะติงานตัวเองว่า ดีไม่ดี…”

การวาดการ์ตูนซักเรื่องหนึ่ง เดอะดวงใช้เรื่องราวจากชีวิตประจำวันหรือจินตนาการขึ้นมาเอง
มันคือ ความเป็นจริง + จินตนาการ ถ้าเป็น character คน คนจริงๆนี่แหละ คือ แบบอย่าง character ที่ดีแล้ว จับนิสัยคน เอามาใส่ในการ์ตูน ถ้าเป็นเรื่องราวในการ์ตูนก็จะหยิบข่าวคราวขึ้นมา มีเรื่องเยอะแยะมากมายให้เขียน ตัวอย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกว่า มันตลกดี และหดหู่ด้วย คนฆ่ากันเพราะสูตรแกงหอย ผมว่า มันก็ตลก แต่ไม่น่าทำกันรุนแรงขนาดนี้ ผมแค่คิดประเด็นว่า สมัยนี้คนเราฆ่ากันง่ายดี แต่เป็นสมัยก่อนก็แค่ต่อยกัน

เดอะดวง, the duang, เรื่องมีอยู่ว่า, undomag.com, undomagazine, undomag

สิ่งที่ทำให้เดอะดวงวาดการ์ตูนเป็น ถือว่า เป็นพรสวรรค์ไหม
ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องพรสวรรค์ครับ ผมทำเพราะผมชอบก่อนเป็นหลัก พอสนุกแล้วเราก็ได้ฝึกฝนฝีมือไปเรื่อยๆ ผมคิดว่า มันมาจากความฝึกฝน พรแสวง

ตอนนี้คิดว่า ตัวเราเองประสบควาสำเร็จรึยัง
เป็นก้าวหนึ่งของความสำเร็จ เป็นความฝันตอนเด็กๆ ที่อยากก้าวมาถึงจุดนี้ แต่คิดว่า เส้นทางในอาชีพนี้ยังมีหนทางอีกไกล

เดอะดวง, the duang, เรื่องมีอยู่ว่า, undomag.com, undomagazine, undomag

ความสำเร็จของนักวาดการ์ตูนอย่างเดอะดวง คืออะไร
คนที่ไม่เคยอ่านการ์ตูนก็ต้องรู้จักชื่อเรา

ต้นแบบแรก หรือ ไอดอลของเดอะดวง คือ
ดรากอนบอล กับ วันพีซ การ์ตูนโจรสลัดที่ขึ้นอันดับหนึ่งของญี่ปุ่นจนทุกวันนี้

เดอะดวงเป็นไอดอลของน้องๆหลายคน
รู้ครับ รู้ว่ามีคนอ่านงานของเรา แต่ผมรู้สึกเองว่า ผมยังไม่ดังด้วยเหตุผลที่ผมบอกไว้ว่า ถ้าคนไม่อ่านการ์ตูนก็ต้องรู้จักเดอะดวง เหมือนถ้าพูดคำว่า โดเรมอน ต่อให้คนไม่อ่านการ์ตูนเลย ก็ต้องบอกว่า รู้จัก เจ้าแมวตัวสีฟ้า ผมก็อยากเป็นอย่างนั้น ถึงจะเรียกว่า ดังได้

รู้สึกยังไงกับวงการการ์ตูนไทย
ดีขึ้นเรื่อยๆ มีคนด่าว่าอยู่เยอะว่า ชอบพูดดูถูกการ์ตูนไทย อาจจะเป็นเพราะว่า อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นมาตั้งแต่เด็ก เลยไม่เปิดรับอะไรเลย ชอบบอกว่า การ์ตูนไทยสู้การ์ตูนญี่ปุ่นไมไ่ด้ อีกกระแสที่โจมตีคนเขียนการ์ตูนแบบพวกผม คือ อ่านไม่รู้เรื่อง เขียนเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายทำไม รู้สึกเจ็บแต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะเราเลือกที่จะเขียนการ์ตูนแนวนี้ จะให้ไปเขียนการ์ตูนแบบที่เราชอบอย่าง วันพีซ ก็ทำไมไ่ด้ ไม่งั้นมันก็จะซ้ำกันและไม่มีความใหม่

มีคำพูดว่า นักเขียนการ์ตูนไส้แห้ง รู้สึกยังไง
ตอนเด็กผมไม่เข้าใจว่า คำนี้หมายถึงอะไร ยังตั้งหน้าตั้งตาทำต่อ จนเมื่อเริ่มได้เงินค่าขนมจากการวาดการ์ตูน พอเริ่มโตขึ้นจนถึงทุกวันนี้ ความหมายของนักเขียนการ์ตูนไส้แห้ง คือ คนที่ไม่มีความรับผิดชอบ พอไม่มีความรับผิดชอบ มันจะเป็นลูกโซ่ ไม่มีคนจ้างงาน ส่งงานไม่ตรงเวลา รายได้ไม่เกิด น่าจะเป็นที่มาของคำว่า ไส้แห้ง ต้องอยู่ที่ความรับผิดชอบและความขยัน

เดอะดวง, the duang, เรื่องมีอยู่ว่า, undomag.com, undomagazine, undomag

นักเขียนการ์ตูนเรียกว่าเป็นศิลปินได้ไหม
ได้ครับ

ศิลปินมีความอาร์ตในตัวเองมากไหม
ผมคิดว่า ผมคุยกับคนอื่นเข้าใจ นักเขียนการ์ตูนที่ผมรู้จัก ส่วนใหญ่คุยรู้เรื่องครับ ถ้าอาร์ตจริงๆ ผมว่า น่าจะเป็นศิลปินเพ้นท์รูปมากกว่า จิตรกรรม น่าจะมีความอาร์ตมากกว่า ความยากมากกว่า พูดในเรื่องของนามธรรมเยอะ มีอุดมการณ์บางอย่างที่เราเข้าไม่ถึง

แนะนำน้องๆที่อยากวาดการ์ตูน ควรเริ่มต้นยังไง
ต้องรู้ก่อนว่า ชอบวาดการ์ตูนแบบไหน แบบการ์ตูนน่ารักๆ หรือ แนวโหดๆ พอรู้ว่า ชอบงานสไตล์ไหน ก็พยายามหางานแบบนั้นมาเป็นแบบอย่างแล้วก็วาดตาม การวาดรูปตามแบบต้นฉบับในตอนแรกนั้น ผมคิดว่า มันไม่ผิด ทำตามได้เพื่อเป็นแนวทาง พอซักพักหนึ่งแล้ว ต้องออกจากตรงนั้น คือ ทิ้งต้นแบบเรา และทำตามแบบตัวเองต้องการ

คนไม่เคยวาดหรืออยากลองวาดการ์ตูน ควรเริ่มหัดยังไง
ฝึกง่ายๆ คือ การเขียนการ์ตูนแนะนำตัวเองให้คนอื่นเข้าใจ เพราะไม่มีใครเข้าใจตัวเราเท่าตัวเราเอง ให้ลองฝึก ให้คนอื่นอ่านแล้วไม่เข้าใจต้องกลับมาพิจารณาและวาดใหม่

ฝากอะไรถึงแฟนคลับหรือคนที่ติดตามผลงานของเดอะดวง
ฝากติดตามผลงานของผมต่อไป เพราะยังคงเขียนเรื่อยๆ ส่วนคนที่อยากทดลองอ่าน หรือกลัวเสียดายเงิน ก็ยืมเพื่อนเอา มีอีกคำแนะนำหนึ่งสำหรับที่อยากวาดการ์ตูน มีเด็กๆตัวเล็กๆชอบมาถามว่า พี่ใช้ Mouse ปากกายี่ห้ออะไร ตอนเด็กๆผมยังไม่รู้จัก Mouse ปากกา มีแต่ดินสอกับยางลบที่ใช้ในการวาดผมคิดว่า อย่าไปพึ่งอุปกรณ์ในตอนแรก ใช้ความคิดและอุปกรณ์ที่เรามีอยู่ สร้างผลงานให้ดี อุปกรณ์ที่เรื่องสำคัญทีหลัง ซื้อมาใช้เมื่อไรก็ได้

ยึดอาชีพเขียนการ์ตูนเป็นอาชีพหลักตลอดไปไหม
นี่คือ อาชีพหลักที่เลือกแล้ว ชอบ Animations เหมือนกันแต่คงไม่ใช่อาชีพหลัก คิดว่า การ์ตูนเข้าใจเราที่สุดแล้ว

ข้อคิดสำหรับคนเขียนการ์ตูนรุ่นใหม่
นักเขียนการ์ตูนยุคใหม่สบายกว่ายุคเก่าเยอะ พยายามกันมาเยอะ ค่าแรงก็ไม่ได้มากมาย แต่ก็ยังอยู่กันได้ ขึ้นอยู่กับความอดทน พยายาม ความดันทุรังของเรา ถ้าเราไม่คิดว่า เราเก่งแล้ว มันยังมีหนทางไปได้อีกไกลกว่านี้ ยกตัวอย่างกรณีของผมเอง ตอนเด็กที่เขียนการ์ตูนครั้งแรกและได้เงินค่าขนมครั้งแรก ตอนนั้นเหมือนอะไรเข้าสิง คิดว่าตัวเองเก่งมาก เก่งกว่าทุกคน อีโก้จัด จากนั้นเขียนการ์ตูนไป 2-3 ครั้ง ก็ถูกปฏิเสธ ตอนนั้นเราคิดว่า งานเราดีแล้ว รับไม่ได้ ร้องไห้ฟูมฟาย จะเลิกเขียนการ์ตูน แต่มีคนให้กำลังใจเยอะทำให้เริ่มกลับมาเขียนใหม่ เริ่มเข้าใจว่า การทำงานมีทั้งคนชอบและคนไม่ชอบ ต้องยอมรับความคิดของคนอื่นด้วย ถึงจะไปได้ไกล มองอ่านตัวเองให้ขาด กล้าที่จะติงานตัวเองว่า ดีไม่ดี การทำงานให้ดี เราต้องรู้สึกดีกับงานที่ทำด้วย ถ้าเราเบื่องานเราแล้ว คนอ่านก็จะรู้สึกเบื่อตามด้วย รักงานที่ตัวเองทำและใส่ใจกับมัน

Download –> UNDO Magazine
Youtube –> UNDO Magazine

Editor in Chief – UNDO Magazine

Related posts:

เจตมนต์ มละโยธา | นักร้อง นักแต่งเพลง | Penguin Villa
อาจารย์ นภพงศ์ กู้แร่ | นิทานสอนคนตาบอด
เฮียเจ็ง | ช่างซ่อมจักรยาน
Canoon - the king of uke - ukulele
หมอฟ้า | โครงการช่วยเหลือสัตว์ทะเลหายาก
ชนไม่หนี : พี่หน่อง จตุรงค์ หิรัญกาญจน์
อานนท์ ธิติประเสริฐ World Latte Art Championship (Ristr8to)
ก้องเกียรติ กิตติวัฒนาวงศ์ กับเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาสิ่งแวดล้อม
Lula : ลุลา กันยารัตน์ ติยะพรไชย
ละอองฟอง : Wind up city
SRINLIM - ศริญญา ลิมป์ทองทิพย์
ป๋อง ณรงค์วิทย์ ทองเนตร : Zibeth Thailand
ฮิกาซีน
ทรงกลด บางยี่ขัน : บ.ก. aday
วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล : พื้นที่ชีวิต

Comments

comments