ศิลปิน Street Art / Graphic Design หลายคนอาจจะเคยผ่านตาผลงานของ P7. จากแต่ละมุมในประเทศไทย ที่มีพื้นที่ให้ศิลปินได้แสดงงาน วันนี้ P7. ได้มาเปิดมุมมอง แนวคิด ขั้นตอนการทำงาน แรงบันดาลใจต่างๆ ที่มีต่องานศิลปะและแง่คิดดีๆ ที่พวกเราไม่ควรพลาด

ให้พี่แนะนำตัวก่อนละกันค่ะ
ชื่อ P7. นะ

P7. เฉยๆ เลย P7. มาจากไหน หรือมีที่มายังไง
จริงๆ ก็ไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่ P ก็มาจากชื่อพี่ Seven ก็ แค่อยากจะชื่อสั้นๆ ทำแทก ทำสตรีทสั้นๆ ชัดๆ อยากให้คนจำง่าย เลยไล่เอาตัวหนังสือตัวเลขมาเลขมา 1 2 3 4 5 6 7 P7. เอาก็จบเลย

พี่พีทำงานศิลปะตั้งแต่ตอนไหน รู้ว่าชอบ ศิลปะตั้งแต่เมื่อไหร่
ก็ชอบวาดรูปตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยวาดการ์ตูน วาดมาตลอดไม่หยุดจนถึงปัจจุบัน มันก็จะพัฒนาไปเรื่อยๆ ในสิ่งที่เราชอบ

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

ที่ผ่านมาพี่พี ทำงานอะไรมาบ้าง ทำแนวไหนบ้าง
ส่วนมาก ตอนแรกชอบวาดภาพเหมือน พวก realistic ทำให้มีพื้นฐานทางศาสตร์วาดรูป วาดจนชำนาญแล้ว ค่อยๆ ตัดทอน อยากให้รูปที่เราวาดในสตูดิโอไปเห็นตามถนนให้เห็นง่ายๆ ที่อื่น ไม่อยากให้คนเห็นแค่ในแกลอรี่ ค่อยๆ creat เอามาทำจนเหมือนเป็น sign

ให้เหมือนคนที่ไม่ได้เรียนศิลปะดู ก็สามารถเข้าใจงานได้
ก็อาจจะเปิดกว้าง ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่เห็นงานที่เราดีไซน์ออกมา ให้คนที่ดูแล้วอาจจะผ่านไป หรือเออ มันมีตัว รูปวาดหรืออะไรอะไรเกิดขึ้นมาบ้างตามสตรีท

แล้วเทคนิคที่พี่พีถนัดหรือชอบใช้นี่คืออะไร
ชอบเพ้นท์กับสเปรย์แล้วก็ดรออิ้ง จริงๆ ตอนเขียน realistic ก็ฝึกใช้สีทุกแบบ แต่ชอบใช้บ่อยๆ สีอะคริลิกกับสเปรย์แล้วก็ดรออิ้ง

สไตล์กับทำงานของพี่พีตั้งแต่วันแรกจนถึงปัจจุบันนี้มันแตกต่างกันมั้ยคะ
แตกต่าง มันแตกต่างตลอดเวลา แต่ละปีเราเติบโตขึ้น เราทดลองสิ่งใหม่ๆ จาก realistic ก็มาเป็นกึ่งๆ realistic ก็ต่อเป็น graphic graphic ก็เอา realistic มาผสม คือทอดลองเอามาผสมไปผสมมาตลอดเวลา ไม่เคยวาดรูปซ้ำ คือคิดไว้แบบนี้ ทำ character มีตัวเดียวแล้วไม่ทำอีกเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ

แล้วพี่พีมีหลักในการทำงานอย่างนี้ วาดรูปคาแรกเตอร์ไม่ซ้ำกันเลย แต่อะไรคือจุดที่คนส่วนใหญ่เค้าจำได้
พี่ก็ไม่รู้ ไม่ได้สังเกตว่าคนจำได้หรือป่าว แต่มันมีคนดูแล้วบอกว่าจำได้ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าจำได้จากตรงไหน ตอนทำก็พยายามทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้จะให้คนจำ เปลี่ยน character ไปเรื่อยๆ สิ่งที่คนจำได้พี่ไม่เคยสังเกต แต่เราจะสร้าง character ให้ตัวเราจำตัวเราไม่ได้

คือจะวาดแล้วให้คิดว่างานนี้มันเหมือนไม่ใช่ของเราแบบนี้หรอคะ
ใช่ คือเคยวาดมาสิบรูป ให้คนคิดว่า artis 10 คนวาด คือเราพยายามที่จะไม่วาดซ้ำแบบเดิม feeling เดิม เหมือนพยายามกระจาย character ออกไป ฝึก character ฝึก direction ไปด้วย ไม่ติดยึด

มันก็ไม่น่าเบื่อ เราทำเองก็ไม่เบื่อใช่มั้ยคะ
ใช่นิสัยส่วนตัวเป็นคนไม่ชอบอยุ่กับที่ ติดยึดกับ character

แล้วงานที่พี่พีทำออกมาอยากจะสื่ออะไรออกมากับคนดูรึป่าว
คนดู ก็ไม่ได้สื่อมีเหตุผลอะไรเลย แค่เราทิ้งมันออกมา โยนมันออกมา แล้วให้คนดูเค้าไปจินตนาการ ไปตีความหมายเอา ไปคิดออกมา ซึมซับให้มันเป็นอะไรก็ได้ ไม่ต้องเข้าใจก็ได้

เหมือนเค้าคิดว่ามันจะเป็นอะไรก็ได้
ใช่ๆ

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

แล้วตอนที่พี่พีทำงานคิดงานมันมาจากไหน เริ่มจากไหนการที่จะวาดรูปๆ นึง
ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิด แล้วก็ไม่ได้ร่างด้วยดินสอ คือเขียนขึ้นมาเลย เฟรม กระดาษเปล่าก็เขียนเลย มันไหลออกมาเลย

เหมือนวันนี้อยากจะวาดอะไรก็วาด
ใช่ๆ เหมือนอยากวาดอะไรก็วาดออกมาเลย แค่จำไว้ว่าจะไม่วาดตัวเดิม ตัวนี้เคยวาดแล้วก็เดี๋ยววาดตัวใหม่

ให้มันใหม่ทุกวัน
ใช่ ทุกวัน

แรงบันดาลใจนี่ก็คือมาจากตัวเองเลย
ใช่ มาจากตัวเอง นิสัยตัวเองชอบอะไรที่มันฟรีสไตล์ ไม่อยุ่เฉยๆ

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

แล้วถ้าวันนึงคิดงานไม่ออก พี่พีทำยังไงแบบวาดแล้วซ้ำอะไรอย่างนี้
ส่วนมากจะไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องนี้เท่าไหร่ เพราะเราทำจนกลายเป็นแบบนี้ เป็นแบบนี้เป็นธรรมชาติของเรา ไมฝืน การที่ character หรืออะไรที่คิดออกมา มันก็ไหลออกมาตามธรรมชาติ เราไม่ต้องคิดว่ามันจะเป็นตัวอะไรดี จะทำตัวนี้เพื่ออะไร

ดูพี่พีเป็นศิลปินที่เป็นศิลปินมากๆ แบบทำอะไรมาจากข้างใน
ใช่ๆ รู้สึกว่าทำงานศิลปะมันไม่ได้ไปรับใช้ใคร เราก็ทำในสิ่งท่ี่เราชอบ ไม่ได้มาสนใจว่าจะมีใครชอบหรือไม่ชอบ แค่ทำในสิ่งที่เราชอบ แค่เป็นทางเลือกนึงให้คนที่ดูก็พอ

กว่าที่พี่พี จะมาเป็น P7. ในวันนี้ที่มีคนรู็จักมันยากมั้ย
ไม่ได้สนใจว่ามีคนรุ้จักยากมั้ย แต่แค่รุ้ว่าทำในสิ่งที่เราชอบ แล้วทำไม่ได้คาดหวัง พอทำในสิ่งที่เราชอบเลยไม่รุ้ว่ามันยากมั้ย อยุ่ตรงนี้การมีชื่อหรือมีคนรุ้จักไม่รุ้จัก เราก็ทำในสิ่งที่เราทำ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตั้งแต่วันแรกที่ไม่มีคนรุ้จักพี่ ไม่ได้ติดยึดกับสิ่งที่คนชม คนชมตัวนี้เป็นนก คนชอบมาก พี่ก็จะข้ามผ่านไปเลย ไปหาตัวต่อไป หมูหมากาไก่อะไรไป

คือจะไม่ยึดติดกับอะไรที่คนชมคนชอบ
ใช่ๆ

ปัญหาในการทำงานของพี่พีมีอะไรบ้าง
ปัญหาหรอ ง่วงนอน ถึงม่ชอบทำงานกลางคืน ทำงานกลางวันอ่างเดียว บางทีเป็นเพราะแสง ชอบแสงธรรมชาติมากกว่าแสงไฟ กลางคืนก็อาจจะนอนเล่น ฟังเพลง ขี่จักรยาน กินเค้ก ชอบๆ ทำงานไปกินเค้กไป

พี่เป็นศิลปิน street art พี่คิดยังไงกับศิลปิน street artในเมืองไทยตอนนี้ พี่เป้นคนแรกที่ทำ street artแล้วแบบมีคนถ่ายภาพมาในหนังสือ
คือสตรทอาตเมืองไทยคนทำเยอะขึ้นนะ แต่ว่าส่วนมากจะ copy ฝรั่งซะเยอะ รับอิธิพลซะเยอะ พยายามที่จะ มีโอกาสพยายามจะบอก ถ้าคนไหนที่ copy พี่ก็พยายามที่จะบอก ว่ามันเหมือนนะ ให้พยายามที่จะเป็นตัวของตัวเอง คิดเอง เหมือนเอาความสำเร็จของคนอื่นมา ถ้าเอาของไทยกับของต่างประเทศ ของไทยมันยังไม่หลากหลายเท่าที่ควร ของต่างประเทศอาจจะไม่สวยแต่คือคิดใหม่ ไม่เหมือนใคร มันยังไม่เพอเฟคแต่อย่างน้อยมันแปลก แต่ไทยไปเห็นของคนอื่นสวยแล้วก็ไปดึงมาทีละนิดทีละหน่อย มาประกอบเป็นของตัวเองมันก็กลายเป็นเหมือนของคนอื่นไป ของไทยยังขาดเรื่องการเป็นของตัวเองมากกว่า

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

แล้วงานที่ทำออกมามันทำออกมาเหมือนมีผุ้ใช้เป็นหลัก ผู้เสพเป็นหลัก ในการทำงานศิลปะของพี่ใช้ผู็เสพเป็นแรงบันดาลใจในการทำงานออกมาได้มั้ย
คือเหมือนเราปล่อยงานมา ไม่ได้คาดหวัง ว่าคนจะเก็ตหรือจะชอบแค่ให้งานทำหน้าที่ของมันไป คนดูอาจจะแค่น่ารักดีผ่านไป หรือบางคนลองเอาไปทำดูบ้างเว้ย ไม่เคยทำ ลองเอาไปทำ มันง่าย เออเราก็ทำได้นี่ ศิลปะไม่ใช่เรื่องยาก ศิลปะคือสิ่งจับต้องได้ ให้มันสื่อสารออกไปเป็นธรรมชาติ

บางคนทำงานศิลปะมานานแล้ว หลายปีแล้ว แต่ยังไม่ได้ยังไม่มีคนรู้จักซักที รู้สึกท้อไม่อยากทำพี่พีแนะนำยังไงบ้าง
อ่อ ถ้าคิดอย่างนั้นก็อย่าทำ ถ้าทำคิดว่าจะดังมันก็ไม่เจิรญหรอก ทำก็คือทำในสิ่งที่เราชอบ แล้วสิ่งที่เราชอบมันก็จะค่อยๆ สั่งสมมา คนมันเห็นว่าเรายืดหยัดทำมันก็จะพัฒนาไปเรื่อยๆ สมมติทำไปแล้วเราชอบมากแต่คนอื่นไม่ชอบ ไม่ดังซักที นั่นเป็นการพิสูจน์ว่าเรารักจริงป่าว ถ้าเรารักจริงเราก็ทำต่อไป เท่านั้นเอง

รักในสิ่งที่เราทำ มากกว่าให้คนอื่นมาชื่นชม
ใช่ๆ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนี้ คือไม่เคยสนใจ ไม่เคยจำได้ว่าคนชอบตัวไหนบ้างแต่รู้ว่าคนชอบตัวไหนบ้างยิ่งรู้ว่าชอบเราจะก้าวข้ามตัวนั้น ไม่เคยยึดตัวนั้น ไปทำตัวอื่นที่แตกต่าง จะไม่เคยทำซ้ำ ถ้าเราทำซ้ำเมื่อไหร่เราจะหยุด เห้ยชอบตัวนี้ ตัวไหนชอบสุดเราจะหยิบตัวนั้นไปใช้งานต่อ

ทำให้ไม่เกิดการคิด
ใช่ ไม่พัฒนา ทำให้หยุดไม่ยึดติด เพราะเราติดยึดเราก็จะหยุดอยู่ตรงนั้น ทำ character ซำ้ไปซ้ำมา ไม่มีประโยชน์

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

พี่พีเคยเบื่องานที่ตัวเองทำอยู่มั้ย
เบื่อ เบื่อดิ่ ข้ามวันก็เบื่อแล้ว เมื่อวานวาดตัวนี้ทำเสร็จแล้ว พอเราเบื่อใช่ป่ะ วันรุ่งขึ้นเราก็จะไม่เบื่อเพราะเราได้หนีตรงนั้นมาแล้ว แต่เราก็ทำเต็มที่ที่ผ่านไป สนุกที่จะทำอันใหม่เรื่อยๆ

แล้วเดี๋ยวนี้คนที่ทำงานศิลปะ มันกลายเป็นว่าไม่จำเป็นต้องเรียนศิลปะแล้ว พี่พีคิดว่าไง
ใช่ๆ ไม่จำเป็นเลย พี่เรียนศิลปะมาไม่เห็นได้อะไรเลย แค่เอาหุ่นมาตั้งอ่ะ วาดไป ให้งาน ให้เกรด แต่ที่สุดแล้วคือเราก็ฝึกมือเอง กลับไปบ้านฝึกเอง เขียน realistic เราก็ฝึกเอง เขียนดรออิ้ง figure ไม่มีใรสอนฝึกมือเองเพราะว่าเรารัก ไม่เคยฝึกที่มหาลัยเลย พี่เรียนแค่ปีสองก็คิดว่า เรียนไปทำไมวะ แต่โอเคเรียนไปเอาปริญญาให้พ่อแม่ แต่ถ้าถามจริงๆ ศิลปะมันไม่จำเป็น ฝึกเองได้ พี่เห็นเด็กหลายคนไม่ได้เรียนศิลปะ ฝึกวาดเอง วาดได้ดีด้วย เพราะมันเป็นความพยายาม ทดลองเองก็จะมีสไตล์ของตัวเอง

แล้วพื้นฐานศิลปะแบบดรออิ้ง การวาดรูปมันมีความสำคัญต่อการต่อยอด การวาดรูปอะไรแบบนี้มั้ย
สำคัญมั้ยก็สำคัญนะทักษะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเรียนในมหาลัย เดี๋ยววนี้โลกกว้าง เรียนจากเรียนรู้เอาฝึกฝนเอา ไปติวตามโรงเรียนสอน แต่เราเรียนรู้เองเร็วกว่า มียูทูปสอนดรออิ้งขึ้นโครง เรียนแบบนั้นก็ได้เร็วดี เพราะบางทีครูอาจจะไม่เก่ง หรือครูติดสไตล์แบบนักเรียนต้องทำตามครูแบบนี้ ทำให้นักเรียนติิดสไตล์ ไม่มีอิสระแบบไปอยู่ในกรอบ

เห็นพี่พีทำงานศิลปะมีโชว์งานต่างประเทศด้วย ถ้ามีคนอื่นอยากจะไปโชว์งานต่างประเทศบ้างต้องทำยังไง หรือว่าเค้าติดต่อพี่พีเอง
ใช่ ส่วนมากจะติดต่อมา เห็นงาน เห้ยอยากจะโชว์งาน ติดต่อไปโชว์

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

แล้วงานศิลปะเนี่ย เครือข่ายมันสำคัญมั้ย
เอาเข้าจริงมันก็สำคัญนะ สามารถทำให้คนรู้จักดึงกันได้ แต่พี่ไม่ค่อยเดินหาเครือข่าย ตั้งแต่เด็กๆมา เราก็ทำของเรา ถ้าเราโอเคจริงคนก็จะติดต่อกับเราเอง แต่เราก็ควรจะทำของเราอย่าไปยึดตรงนั้นว่ามีเครือข่ายก็ไปทำตามเครือข่าย ไม่ควรไปยึดตรงนั้น ควรทำสไตล์เรา ให้คนเดินเข้ามาแต่เราไม่ควรเดินออกไป

แล้วใช้เวลานานมั้ยกว่าจะมีคนเข้ามาติดต่อ เข้ามารู้จักพี่พี
นานมั้ยหรอ มันสั่งสมมาตั้งแต่ตอนเรียน คือเรียนอยู่ก็มีคนชวนไปโชว์งานชวนไปวาดรูป เราก็อยากทำอยากพิสูจน์ฝีมือ พอจบมาเป็น artis ก็มีคนชวนไปโชว์งานแสดงงาน ชวนไปร่วมงานก็เป็นธรรมชาติสบายๆ ไม่รู้ว่ามันยากหรือไม่ยาก เพราะเราก็ทำของเรา อยู่ของเรา เราวาดไปคนเดินเข้ามา แต่ถ้าเราเดินไปหาคนอ่ะเหนื่อย เพราะฉะนั้นอยู่ของเราคนก็เดินเข้ามาเอง

เป็น artis ไส้แห้งจริงป่ะคะ
ไม่แห้งอ้ะ คือมันเหมือนกับ เราทำสไตล์เราแล้วมีฝีมือนะ เราทำฝีมือ 100% คือไม่ใช่ฝีมือ 50 ไอเดีย 50 แต่พี่คิดว่ามันคือฝีมือ 100% ไอเดีย 100% เป็นตัวเองแล้วไม่เหมือนใคร เหมือนคนเดินเข้ามาหาพี่เพราะเค้าต้องการความเป็นตัวเรา 100% ได้ผลงานที่มีฝีมือ 100% เพราะฉะนั้นรายได้ที่เข้ามามันก็ 100% แต่ถ้าเกิดไปทำงานเหมือนคนอื่น ฝีมือไม่ถึง อัดๆไปแค่ให้ได้เงินมันก็ไส้แห้ง เพราะถ้ามีรายได้ก็เราก็แทนรายได้ให้มันสาสม ให้ได้งานดีๆ ออกไปพวกเขาก็จะยอมจ่ายให้เรา ไม่ไส้แห้งหรอกจริงๆ แล้ว ยุคแบบนั้นมันหมดแล้ว แต่จริงๆ รุ่นลูกๆหลานๆ ก็ได้เงินน้อยนะ ไม่ได้เยอะ เพราะแบบบางทีฝีมือเด็กยังไม่มีฝีมือแบบขึ้นแบบ วาดแล้ว copy คนที่เขาอยากได้งานเค้าต้องการความเป็น original เขียนอะไรเขียนได้แต่ถ้าเราสร้างแบบได้คอมแล้วค่อยมาร่างแล้ว copy มันก็ได้เงินน้อย เพราะไม่ฝึกฝีมือแบบ original มันก็ได้เงินน้อยอยุ่แล้ว

เห็นงานหลายๆ งานแบบมีมือจะชีพจะเริ่มงานจากกระดาษก่อนแล้วค่อยถอดไปลงเครื่อง
จริงๆ มันเริ่มจากเราลืมเรื่องอุปกรณ์ไปก่อน ทดสอบง่ายๆคือ เค้าเตรียมกระดาษให้คุณเตรียมดินสอให้คุณ ที่สาธารณะ คุณสร้างงานได้มั้ย สร้างได้เลยป่าว ถ้าคุณสร้างได้แสดงว่าคุณมีจินตนาการอยุ่ข้างใน คุณทำมันบ่อย แล้วคุณไม่ต้องพึ่งคอมพิวเตอร์ ไม่ต้องพึ่ง reference ไม่ได้ดูว่าตัวนี้เขียนยังไง ไม่ต้องพึ่งไอเดีย นี่คือการแยกระหว่าง artis กับ illustrator หรือพวก copy

คือทุกอย่างมันอยุ่ในตัว ออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเรามีกระดาษแผ่นนึงหรืออะไรก็ได้ ดินสอแท่งนึงเราก็ทำงานได้ทั่วโลก หากินได้

แสดงว่ากว่าจะมีอะไรในตัวเยอะขนาดนี้ มันก็แปลว่าต้องผ่านเวลาที่ฝึกอะไรมาเยอะมาก
มันต้องยึดถือในสิ่งที่เราคิดจริงจัง ว่าเราสร้างมันได้นะ เราสร้างตัวเราได้ แล้วเราไม่พึ่งคอม เราไม่รอเราใส่มันได้ด้วยตัวเอง พี่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องการใช้เวลา แค่ชัดเจน

undomag.com, undomagazine, chai undomag, P7, graffiti, Hong Kong Noodle, Street Art, Inspiration

คิดยังไงกับการที่น้องๆ มีพี่พีเป็น Idol อยากเป็นแบบพี่พีบ้าง
คิด ทำในสิ่งที่เราชอบ แล้วทำศิลปะ อะไรก็ได้ คือ ไม่ต้องเอาคนอื่นเป็นที่ตั้ง เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ทำในสิ่งที่ชีวิตเราเป็น อย่าไปตามคนอื่น ไม่ opy คนอื่น ไม่ไปอิงกับ Trend ถ้าเป็นตัวเรา เราก็เป็นเหมือนทางเลือกหนึ่ง ไม่เหมือนใคร

แล้วตัวพี่พีเองมีใครเป็น Idol ไหม?
ไม่มีเลย ไม่เคยมองข้างนอก หรือสนใจใคร ไม่จำเป็นต้องมีใครมากำหนดให้เราเป็นอะไร วาดอะไร คือ ถ้าใจเรารัก เราสามารถสร้างจากข้างในออกมา แต่ถ้าเราหา inspiration เราก็จะติดสไตล์เหมือนจะสร้างงานทีก็ต้องยึดติด

สุดท้ายให้พี่พีฝากอะไรถึงน้องๆ ที่ทำงานศิลปะ?
เป็นตัวของตัวเอง ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ไม่ไปยึดติกับคนชม หรือ สิ่งที่ประสบความสำเร็จ ทำไปเรื่อยๆ พยายามทำสุดฝีมือ แล้วก็ไม่ copy ใคร เท่านั้นเอง

Interviewed by EddyJam Undomag
Photo by Chai Undomag

Download –> UNDO Magazine
Youtube –> UNDO Magazine

Editor in Chief – UNDO Magazine
ชอบการท่องเที่ยว ดนตรียุค 90’s เก็บตกความเปลี่ยนแปลงของโลก

Related posts:

บทสัมภาษณ์ : เฮียเจ็ง | ช่างซ่อมจักรยาน
บทสัมภาษณ์ : หมอฟ้า | โครงการช่วยเหลือสัตว์ทะเลหายาก
บทสัมภาษณ์ : The Duang (เดอะดวง)
บทสัมภาษณ์ : ซี ฉัตรปวีณ์ ตรีชัชวาลวงศ์ | Cee Me Again
บทสัมภาษณ์ : ชนไม่หนี : พี่หน่อง จตุรงค์ หิรัญกาญจน์
บทสัมภาษณ์ : ครูพายุ ณัฐศักดิ์ ท้าวอุดม : โครงการสอนว่ายน้ำเพื่อเด็กด้อยโอกาสและเด็กพิการ
บทสัมภาษณ์ : อานนท์ ธิติประเสริฐ World Latte Art Championship (Ristr8to)
บทสัมภาษณ์ : Lula : ลุลา กันยารัตน์ ติยะพรไชย
บทสัมภาษณ์ : ละอองฟอง : Wind up city
บทสัมภาษณ์ : Iannnnn : f0nt.com & fail.in.th
บทสัมภาษณ์ : SRINLIM - ศริญญา ลิมป์ทองทิพย์
บทสัมภาษณ์ : ป๋อง ณรงค์วิทย์ ทองเนตร : Zibeth Thailand
บทสัมภาษณ์ : ฮิกาซีน
บทสัมภาษณ์ : ทรงกลด บางยี่ขัน : บ.ก. aday
บทสัมภาษณ์ : วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล : พื้นที่ชีวิต

Comments

comments